Se ni estus raciaj estaĵoj, ni ne dezirus unu al la alia feliĉan novan jaron, kun bona sano, amo, mono, kaj kelkaj aliaj malgrandaj aferoj intertempe.
Por multaj homoj, kiuj ricevas novjarajn salutojn, plia jaro pli aĝa signifas — almenaŭ statistike — pliigitan probablecon de sanproblemoj
(kaj, eĉ pli ironie, kelkaj el la maljunuloj, al kiuj ni deziras feliĉan novan jaron, ne vivos ĝis la fino...).
Krome, ekonomie parolante, por granda parto de la loĝantaro, la pasantaj jaroj emas malfaciligi aferojn kaj ne ilin faciligi.
Kaj amo? Ĝi daŭras tri jarojn, kiel ĉiuj scias... sed feliĉe, foje multe pli longe!
Sed jen la afero: por bone aŭ por malbone, ni ne estas raciaj estaĵoj.
Do, se sendi bondezirojn alportas plezuron (doni aŭ ricevi) almenaŭ por momento, kial ĉesigi tradicion?
Konsciante ke ili estas vanaj sed tre bonintencaj:
Ricevu do, miajn plej elkorajn bondezirojn por la jaro 2026-a!